John Daly II op de DP World Tour: een begin dat meer zegt dan zijn naam

Wie John Daly II op een startlijst ziet, denkt onvermijdelijk eerst aan zijn vader. De naam, de PNC Championship en de beelden van vader en zoon naast elkaar hebben daar jarenlang voor gezorgd. Toen de 23-jarige Amerikaan in augustus voor het eerst op de DP World Tour verscheen, was de interessantste vraag daarom niet of hij op John Daly leek. Het was of zijn eigen spel overeind bleef zodra hij alleen tussen de professionals stond.

Het eerste antwoord was overtuigend genoeg. Daly II haalde bij de Nexo Championship in Schotland de cut en eindigde gedeeld dertigste. Een week later miste hij bij de Omega European Masters de cut met één slag. Twee starts zijn te weinig voor grote conclusies, maar wel genoeg om één misverstand weg te nemen: dit is niet alleen een beroemde achternaam op een uitnodiging.

Vier rondes op de Schotse links

De DP World Tour kondigde Daly II aan als een van de uitnodigingen voor de Nexo Championship op Trump International Golf Links bij Aberdeen. Het was zijn debuut op de tour, nog geen tien weken nadat hij professional was geworden.

De omstandigheden maakten het geen zachte landing. Op een winderige linksbaan opende hij met 72, level par. Drie birdies werden deels tenietgedaan door een bogey en een dubbele bogey. De tour vatte zijn eerste dag samen als een ronde waarin hij zich staande hield, net buiten de top twintig.

Een tweede ronde van 77 bracht hem precies op de grens, maar hij haalde de cut. Daarna kwam zijn beste golf. Met 70 en 69 in het weekend eindigde hij op 288 slagen, level par en gedeeld dertigste. Daarmee verdiende hij iets meer dan 20.000 euro.

Dat resultaat was niet spectaculair, en juist daarom betekenisvol. Daly II hoefde geen reeks onwaarschijnlijke putts of een zondagse eindsprint te produceren om op te vallen. Hij overleefde een moeilijke vrijdag en speelde zijn laatste 36 holes in vijf onder par. Voor een jonge professional met een uitnodiging is dat een veel bruikbaarder visitekaartje dan één lage ronde gevolgd door een gemiste cut.

Van de Schotse kust naar Crans-Montana

Zijn optreden leverde direct een tweede Europese kans op. De organisatie van de Omega European Masters nodigde hem uit voor Crans-sur-Sierre, acht jaar nadat John Daly daar zelf had gespeeld.

De overgang kon nauwelijks groter zijn. Van zware zeelucht, duinen en wind ging Daly II naar een korte bergbaan op hoogte, waar afstanden anders spelen en lage scores nodig zijn. Hij begon met 69 en bleef daarmee in de buurt van de cut. Een ronde van 73 op vrijdag bracht hem op twee boven par. Dat was één slag te veel voor het weekend.

De uitslag was minder goed dan in Schotland, maar niet zorgwekkend. Over zijn eerste zes rondes op de DP World Tour speelde Daly II drie keer onder par en één keer level par. Hij bewees vooral dat hij zich in twee totaal verschillende Europese omstandigheden snel kon aanpassen.

Een loopbaan die al vóór Europa begon

De aandacht rond Daly II begon natuurlijk veel eerder. Samen met zijn vader won hij in 2021 de PNC Championship, met Tiger en Charlie Woods op de tweede plaats. Dat familietoernooi maakte hem bekend bij een groot publiek, maar zijn eigen cv werd vooral opgebouwd bij de University of Arkansas, dezelfde universiteit waarvoor zijn vader speelde.

Daly II kwam vijf seizoenen uit voor de Razorbacks, inclusief een redshirtjaar. Hij won twee collegetoernooien en sloot zijn loopbaan af met een scoregemiddelde van 71,97, het op vijf na beste gemiddelde in de geschiedenis van het programma. Zijn grootste amateuroverwinning kwam in 2025. Op The Blessings won hij de Southern Amateur met vijf slagen voorsprong. Een maand later bereikte hij de kwartfinales van het US Amateur op Olympic Club.

Ook tegen professionals had hij zich al laten zien. Als amateur werd hij in maart gedeeld 37ste bij de Puerto Rico Open op de PGA Tour. Hij begon de slotronde zelfs vanaf de achtste plaats, maar viel met een 74 terug. In juni werd hij professional. Bij zijn eerste start als prof, de OccuNet Classic op de Korn Ferry Tour, herstelde hij zich van een openingsronde van 74 met een 64. Hij haalde de cut en werd gedeeld 55ste.

Het patroon is opvallend: zijn beste momenten volgen vaak nadat een ronde of een week moeilijk begint. Dat gebeurde in Amarillo na die 74, en opnieuw in Schotland na de 77 op vrijdag. Voor een speler aan het begin van zijn loopbaan zegt dat minstens zoveel als een losse uitschieter.

Niet het spel van zijn vader

De vergelijking met John Daly zal nooit verdwijnen. Daarvoor zijn de naam en de geschiedenis te groot. Zijn vader won het PGA Championship van 1991 en The Open van 1995, en werd een van de herkenbaarste spelers van zijn generatie door zijn lengte vanaf de tee en zijn compromisloze stijl.

Daly II beschrijft zichzelf anders. Voor zijn eerste start op de Korn Ferry Tour zei hij tegen de PGA Tour dat zijn vader agressiever speelt. Zijn eigen benadering noemde hij veiliger en zelfs een beetje saai. Dat klinkt bijna als het tegenovergestelde van de familiereputatie, maar het past bij wat hij in Europa liet zien. Zijn eerste succes kwam niet door roekeloos aan te vallen. Het kwam door na een lastige ronde geduldig genoeg te blijven om in het weekend terug te vechten.

Bij het US Amateur formuleerde hij het nog eenvoudiger. Op de vraag hoe zijn spel zich verhoudt tot dat van zijn vader antwoordde hij dat John twee majors heeft en hij niet. Hij probeerde alleen de beste versie van zichzelf te worden.

Nog geen tourkaart, wel een eerste bewijs

Het is belangrijk om de status van Daly II niet groter te maken dan die is. Hij is geen lid van de DP World Tour en zijn twee starts kwamen via uitnodigingen. Een gedeelde dertigste plaats levert ervaring, prijzengeld en aandacht op, maar geen vaste plek op de tour.

Toch hebben die weken zijn mogelijkheden verbreed. Daly II liet zien dat zijn spel niet alleen werkt in het Amerikaanse collegegolf of naast zijn vader in een familietoernooi. Hij haalde in zijn eerste DP World Tour-start de cut op een veeleisende linksbaan en kwam in zijn tweede start één slag tekort.

Dat is nog geen doorbraak. Het is wel een geloofwaardig begin. Voor John Daly II ligt de volgende stap niet in het bewijzen dat hij een bekende naam draagt. Iedereen weet dat al. Hij moet laten zien dat hij genoeg starts kan verdienen om zijn eigen naam op de leaderboard te houden.

Foto: Andrew Wevers, via Golf Digest. Bijgesneden voor redactioneel gebruik.