De volgende grote namen in het golf: Tom McKibbin, Karl Vilips en Luke Clanton staan klaar

Elke golfgeneratie levert een klein groepje spelers op waarover iedereen het stilzwijgend eens is voordat de resultaten er volledig zijn. Op dit moment keert dat gesprek steeds terug naar drie namen.

Tom McKibbin: de ball-striker uit Holywood

Ja, dat Holywood: dezelfde Noord-Ierse club die Rory McIlroy voortbracht. De vergelijking irriteerde McKibbin vroeger; inmiddels is hij haar grotendeels ontgroeid. Zijn drivingcijfers staan al twee seizoenen in de top tien van de tour, en het stuk dat ontbrak, het scoren binnen 125 meter, is zichtbaar strakker geworden sinds hij afgelopen winter zijn wedge-matrix opnieuw opbouwde.

Wat hem bijzonder maakt is de balvlucht. McKibbin slaat een doorborende, kaarsrechte bal die nauwelijks beweegt in de wind, en dat is precies de vaardigheid die meereist naar major-opstellingen.

Karl Vilips: de krachtpatser die geduld leerde

Vilips was een jeugdfenomeen dat zo bekend was dat zijn collegekeuze werd verslagen als een transferdeadline. De overstap naar de profs verliep hobbeliger: te agressief, te vaak, op banen die precies dat afstraffen.

De ommekeer kwam toen hij par-vijven niet langer als geboorterecht behandelde maar als rekensom. Zijn positie op de ranglijst voor bogey-vermijding klom in één seizoen ruim honderd plaatsen. De kracht is nooit verdwenen (hij staat nog altijd bovenin qua balsnelheid), maar er zit nu een plan aan vast.

Luke Clanton: de afmaker

Clantons amateurrecord was absurd: meerdere overwinningen tegen profvelden voordat hij een eigen locker had. Wat op de tour opvalt is niet één statistiek maar een temperament. Het scoringsgemiddelde op zondag is een grillige maatstaf, maar het zijne was in allebei zijn profseizoenen beter dan zijn donderdaggemiddelde, en dat is het zeldzaamste patroon in het golf.

Waarom dit drietal, en waarom nu

Alle drie delen ze één eigenschap die de geschiedenis beloont: ze speelden als tieners al tegen profs, en versloegen ze ook. Dat soort vroege blootstelling verkort de leercurve op het hoogste niveau doorgaans aanzienlijk.

De majors van deze zomer gaan ons meer vertellen. Maar wil je over twee jaar slim klinken, onthoud dan de volgorde die je hier las: McKibbin voor de trofeeën, Vilips voor de hoogtepunten, Clanton voor de zondagen.